Zonder nadenken

‘What the fuck, waarom ben je naakt?’
Terwijl ik in het midden van de deuropening sta probeer ik een verklaring te vinden, al weet ik het zelf ook niet zo goed.
‘Ik uh, ik heb wel mijn tanden gepoetst,’ zeg ik hardop denkend, maar echt een goede smoes is dat niet. ‘En koffie, ik heb mijn koffie genomen.’
‘Hoeveel?’
‘Vier. Denk ik. Ofzo?’
‘Jezus.’
‘Nou, sorry.’
Ze plaatst haar koffer op de grond en ritst hem open met een enkele haal. Een toilettas, boeken en een pakketje kleren met komen te voorschijn. Ze grijpt naar een stuk roze stof dat onder de stapel uitsteekt.
‘Hier, trek dit aan, en snel. We lopen tijd mis.’
‘Moet ik in een …’
Ze grijnst. ‘Dat is dan maar je eigen schuld. Dit is nu even het snelste.‘
‘Mijn schuld?’
‘Schiet nou op.’
Ik geef haar de huissleutel en op mijn blote voeten loop ik naar de Mini terwijl ik me door een gat in de roze stof probeer te wurmen.
‘Maar jij zei dat ik niet mocht nadenken.’
‘Wat? Dat heb ik helemaal niet …’
'Je zei: Vijf minuten, pak je spullen, geen tijd voor nadenken.'
Met een frons op haar voorhoofd stapt ze in en worstelt met de autosleutel.
‘Je gordel.’ Ik buig voor haar langs om de sluiting te grijpen en ruik haar ochtend voorbij komen – tandpasta, shampoo, haarlak en het geurtje dat ik haar ooit cadeau heb gegeven.
‘Wat heb je in hemelsnaam dan al die tijd gedaan?’
Ik zwijg even, pak haar hand vast en sleutel mee in het startslot. Na één soepele draai bromt de Mini zijn luide klanken. 
‘Ik was vergeten dat het vandaag was.’
‘Jij vergeet altijd de verkeerde dingen. En die vijf minuten dan?’
‘Ik heb denk ik toch nagedacht.’
Ze plaatst haar handen op twee over tien, kijkt vluchtig in de spiegel, en stuurt onze auto de weg op.
‘Vertel.’

‘Allereerst heb ik de wekker onderzocht. Je weet wel, die ene die ik van Bob heb gekregen toen wij te laat waren op zijn trouwdag.’
‘Onze trouwdag... dat was ook onze trouwdag.’
‘Natuurlijk, veertien uur drieëntwintig, kusten wij elkaar.’
'Hoe weet jij nog? ... Jij liet zelfs de ring vallen!’
‘Één, vier, twee, drie. Jij had maar één stuk taart gegeten en die nacht had je vier muggenbeten. En ik had een jasje met maar twee en drie knopen. Die knoop, ik heb hem vandaag teruggevonden.’
Ze schudt haar hoofd alsof de mug weer om haar heen zoemt, maar meestal doet ze dat ook om mijn woorden af te slaan.
‘Knopen, wekker, hoezo de wekker?’
‘De batterij was op. Jij zegt altijd dat ik klusjes die minder dan vijf minuten duren niet moet uitstellen en meteen moet oppakken.’
‘Hrmpff,’ zegt ze, op een manier zoals alleen zij dat kan zeggen. Met een soort van liefklagende toon.
‘Die knoop van mijn trouwpak, die verschuilde al die tijd bij de knoopcellen. Ik denk, omdat ik die dag ook de batterij van de wekker moest vervangen.’ Ik vouw mijn hand open en laat de glimmende knoop zien. ‘Kijk, ik heb wel iets ingepakt.’
Ze kijkt even naar mijn hand en trekt het gezicht dat ze altijd maakt als ze boos is en toch moet lachen. ‘Je kleren?’
‘Ik dacht: ik pak het efficiënt aan en ga eerst koffie zetten. Jij zegt altijd dat ik beter functioneer als ik koffie op heb. Dus ben ik eerst naar de keuken gegaan om koffie te zetten.’
‘Vier kéér? Jij drinkt nooit ...’
‘De eerste werkte nog niet. Dus zette ik een tweede. Daarna ben ik naar boven gegaan om me aan te kleden.’
‘Maar …’
‘Omdat ik opnieuw naar beneden ben gegaan. Het apparaat bleef doorlopen dus heb ik het opgedronken.’
‘En je kleren dan? Dacht je misschien niet ...’
‘Omdat jij altijd zegt dat ik …’
‘Jaja.’
‘Ik heb dus wel mijn tanden gepoetst. En daar voor de spiegel begon ik dus toch na te denken. Die knoop. Is het wel goed wat wij zo meteen gaan doen?’
‘Hè, jij zegt toch altijd, dat we misschien beter …’
‘Dat is omdat jij dat ook heel vaak zegt.’
‘En moet ik dan altijd alle beslissingen nemen?’

Ik blijf vervolgens stil en zij blijft ook stil. Alleen een zucht van mij en het onrustige getrommel van haar vingers op het stuur. Een licht gekraak komt van de veel te strakke roze stof om mijn lijf.

Ik bestudeer haar rijden. Terwijl ze normaal met soepele precisie aan het stuurwiel draait en versnellingen wisselt, zijn haar bewegingen nu meer krachtig en stotterend. Haar lange vingers zijn naakt.
‘Heb je hem al afgedaan?’
Ze houdt haar blik strak op de weg maar haar ogen kijken kort opzij naar mij.
‘Jij niet dan?’
Ik voel met de knoop langs het metaal om mijn ringvinger. ‘Het is nog niet officieel toch?’

Gelukkig zijn we net op de parkeerplaats aangekomen. Al blijft de stilte snijden terwijl we uitstappen en ik iets minder vreselijks uit haar koffer zoek om aan te trekken. Zelfs als we naar het kantoorgebouw lopen klinkt geen woord. De juffrouw bij de balie werpt een korte blik naar haar, en mij staart ze lang aan. Ze trekt haar lippen strak op elkaar.
‘Meneer en mevrouw, u bent te laat.’ Ze slaat een dikke agenda open. ‘We rekenen normaal tweehonderd voor een no-show. Maar voor deze keer. Een ander echtpaar heeft uw plek al ingenomen. Het is druk hè. Wilt u een nieuwe afspraak inplannen?’
Ik kijk opzij naar haar, en zij kijkt naar mij. Haar gezicht krijgt een aantal plooien. Voor het eerst deze ochtend lijkt ze haar automatische piloot uit te zetten. Het antwoord lijkt in haar ogen geschreven te staan. Ik beweeg de knoop tussen mijn vingers. Een roze draadje steekt er doorheen.
‘Maken we dan nog wel die reis?’ floep ik eruit.
Zij wikt en weegt en schudt vervolgens zachtjes nee. Ik knik mee.