Op de achtergrond draait Supertramp. Crime of the century. De absurd hoge stem van Roger Hodgson maakt plaats voor een strijkerskwartet dat een duel aangaat met de saxofoon van John Helliwell. Ik buk me en trek de canvas tas onder het onopgemaakte bed vandaan. Ik bevries als ik weer overeind kom. De vezels snijden in mijn handen. Duizend gedachten vliegen door mijn hoofd, maar het is moeilijk om er één te kiezen, laat staan een volledig plan te maken.
Ik pak een wit T-shirt dat in massa's op vliegvelden verkocht wordt voor als je vergeten bent een souvenir te kopen. De gebroken fles verdwijnt ingewikkeld in het katoen onderin de tas. Ik veeg met mijn onderarm mijn voorhoofd af en proef zweet en de metalige smaak van bloed. Mijn schoenen verdwijnen in de tas. En als een doorgewinterde hotelganger pak ik de "complimentary" shampoo en zeep die ik eigenlijk niet verwacht had in een hotel van dit kaliber. Ook het glas dat voor tandenpoetsen of sinaasappelsap, of beiden kan worden gebruikt stop ik in de tas. Als iemand vraagt wat er rinkelt heb ik een verklaring. De smoezelige handdoek gaat ook mee naar huis. Geen idee waarom. Neem ik haar BH mee als aandenken? Als mijn tas wordt doorzocht en ze vinden een wit kanten stuk ondergoed met bloedvlekken heb ik wel wat uit te leggen. Toch dwarrelt het kledingstuk naar beneden in het gapende gat van mijn tas. Alles wat herinnert aan deze nacht veilig opgeborgen. De hotelkamer zelf is nog wel een probleem. Het bloedspoor naar de badkamer is moeilijk te missen. Is het mijn bloed, of dat van haar?
Dat is een probleem voor iemand anders, in de nabije toekomst. Een laatste check in de gebarsten spiegel laat zien dat ik snel ergens slaap moet pakken. En een paracetamol zou ook geen overbodige luxe zijn.
"Cleaning service, can I enter?" Shit. Te laat. Dat zo'n hotel echt schoonmakers heeft verwacht toch niemand. Nu kom ik niet meer ongezien weg.
"Hold on a minute, not ready yet." De hengsels van de tas drukken in mijn rug, en er klinkt zacht gerinkel als ik een rondje draai. Uiteindelijk loop ik toch naar de deur. De klink voelt koud in mijn hand. Voorzichtig probeer ik te bepalen of ik kan horen waar de schoonmaakster is. Dan klinkt achter me een schorre stem.
"Hello darling, already leaving? I tought you liked it." De blondine wijst met haar zwarte stilettohak in de hand naar het bed. Zuchtend zet ik de tas weer neer.
Log in om te reageren
Dag Sonnema, Dit is wel even iets anders dan de historisch getinte verhalen die je bij SOL schreef. Dit verhaal beviel me goed. In eerste instantie dacht ik dat HP een sociopaat en seriemoordenaar is, Dit omdat hij 'souvenirs' mee lijkt te nemen van de plaats delict. De twist aan het einde gooit da...
Lekker kort waardoor het krachtig overkomt. De hoofd scene is goed met sterke show en onduidelijkheid die niet stoort. Wat is er precies met die bh? Iets sexueels of een iets van een geke seriemoordenaar? Wat is er met die gebroken fles en waarom gaat hij in een t-shirt gewikkeld? Het maakt niet u...
Bizar verhaal! Met veel plezier gelezen. Als lezer moet je actief meedenken om de gaten die je openlaat in te vullen, dat vind ik goed. Vooral het begin is erg goed, omdat je niet weet wat er is gebeurt roept het erg veel spanning op en krijg je per item dat hij in zijn tas stopt meer informatie. A...
De openingsscène is sterk. Deze roept allerlei vragen bij me op en maakt me nieuwsgierig naar het vervolg. Je laat een man zien die na een overnachting in een hotel sporen van geweld uitwist. Goed dat je dat niet uitlegt. Goede details vind ik:
Minder goed:
[...
Hoi Jan, Dank voor het lezen en je feedback! Fijn dat er sterke punten aanwezig waren. Ik heb een paar van je tips overgenomen. Ruimtelijk gezien is de blondine al die tijd in de buurt geweest maar bewust niet opgevoerd door de schrijver. Doel was inderdaad wel een soort connect the dots, waarbij ...
Hé Sonnema! Gestoord verhaal, graag gelezen. Het hield me nieuwsgierig! Is het nou uiteindelijk een zombie-verhaal geworden :p? Sommige beelden viel ik wel wat over. "Duel" zie ik echt als een tweestrijd, dus tussen een strijkkwartet en een saxofoon kwam dat wat vreemd op me over. En kanten ondergoe...
Hoi Karel, dank voor het lezen en de reactie. Of het een zombie verhaal geworden is laat ik aan de verbeelding over. Het kan, maar het kan ook gewoon een erg wilde nacht zijn geweest. En ach, ondergoed kan in literair opzicht best dwarrelen toch? Dan is het gewoon erg delicaat.
Mooi verhaal, met een interessante plotwending. Alleen de zin 'Ik bevries ...' snap ik niet helemaal.